Δεν υπάρχει μέρα που να μην νιώθεις το κενό.

Δεν υπάρχει ώρα που δεν αναρωτιέσαι μέσα σου...   "κι αν ; "

Για ποια αυτοδιοίκηση θα μιλούσαμε τώρα σε πανελλαδικό επίπεδο ;

Για ποιον Καλλικράτη θα μιλούσαμε τώρα ; Με ποιούς όρους ;

Ποιοι θα τολμούσαν να σηκώσουν ανάστημα και να αυτοχρίζονται "πολιτικοί" καταργώντας κάθε έννοια της λέξης ;

Ποιο τέλος θα ήταν το όραμα αυτής της νέας κοινωνίας και η ΑΜΕΣΗ απάντηση της στην όποια -ή καλύτερα στις όποιες- κρίσεις ;


H Σαϊτα αναστέλλει την λειτουργία της μέχρι να ξανακυλήσει νερό στο αυλάκι της έμπνευσης, της θέλησης και της συμμετοχής.


Αρχίζω να ξενερώνω... επικίνδυνα.  Και με την χώρα και με τους πολίτες και με το πολιτικό προσωπικό και με τους θεσμούς και γενικώς...

Όταν θα αποφασίσω πως όλα αυτά τελικά ίσως και να αξίζουν τον κόπο, τότε και τότε μόνο θα τα ξαναπούμε.



Να προσέχετε ε ;

Θόδωρος


Ανθρώπινη φωνή
με ομορφιά ντυμένη
η φωνή σου
Ανθρώπινη κι ωραία
αν και σκληρά μιλούσε.

Απλή ανθρώπινη αγάπη
η ζωή σου.
Αγάπη και φόβος για τον Άνθρωπο
για την πρόοδο της πίστης
και την ανάπτυξη που δεν μπορούσες να υποφέρεις.

Κάποιες φορές ακούγοντας
τις λέξεις να φεύγουν από τα χείλη σου
θυμόμουν τους στίχους του Ρεμπώ
"νωρίς η αργά γεννήθηκα ;
τι ήρθα εδώ να κάνω ;
Α, όλοι εσείς,
στο θεό προσευχηθείτε για τον δυστυχή ".

Oχι Πιερ Πάολο
Ούτε νωρίς ούτε αργά γεννήθηκες
μα ήσουνα αμαρτωλός κι έφυγες
την ώρα που η αλήθεια πολεμιέται
την ώρα που τόσοι αγωνίζονται
χωρίς να ξέρουν το γιατί
χωρίς να ξέρουν που πάνε.

Την ώρα που οι θρησκείες όψη αλλάζουν
κι οι ιδεολογίες γίνονται θρησκείες
την ώρα που πολλοί φοράνε πάλι παρωπίδες
την ώρα αυτή, εσύ δεν έπρεπε να φύγεις...


"Στον Πιερ Πάολο Παζολίνι"
Του Αλέξανδρου Παναγούλη

σε μετάφραση από τα ιταλικά του Γ.Παππά