Ήτονε λέει μια φορά γιέ μου κι' έναν καιρό ένας άγγελος θαρρώ απού ήτανε λέει ερωτευμένος...μου λεγε μιαν εποχή η γιαγιά μου η Σακαδοπούλα...

Ήντα πάει να πει ερωτευμένος την ερώτουγνα εγώ...Ήντα 'ναι, γιαγιά ερωτευμένος;
Ερωτευμένος άγγελος ή άνθρωπος γιέ μου; Ερωτευμένος Θεός ή άνθρωπος γιόκα μου...Ήντα από τα δυό...μου αποκρινότανε...

Κι' εγώ που όλα εποθούσα να τα μάθω μονομιάς, απ' έξω κι' ανακατατωτά, ήλεγα και ξανάλεγα...Πες μου γιαγιά μου...πες μου για όλους τους έρωτες...
Ο άγγελος απου λες γιε μου...ετούτος...ήθελε -σα να πούμε λέει- ως τόσο να πολύ την αγαπημένη ντου...μα ως τόσο να πολύ...που δεν μπορεί να χωρέσει το θέλω του σε κανένα λεξικό...Σαν να' ναι ένα ολάκερο λεξικό, μοναχά η λέξη ΘΕΛΩ, κι' από κάτω να κλουθούνε στην σειρά...όλα τα ρήματα, τα ουσιαστικά, τα επίθετα, οι αντωνυμίες κι' όλα τα μέρη του Λόγου...
Έτσα τονε -απου λες γιε μου- το θέλω, του έρωτα ντου...


Τόσο πολύ γιαγιά;....


Ως τόσο να πολύ γιε μου...


Και κείνη γιαγιά;...η καλή του; Πως τηνε λέγανε γιαγιά...πες μου...Τον εγάπα και κείνη ως τόσο να πολύ;


Α...γιε μου...οι άγγελοι δεν τσι θωρείς...δε τσι χωράει ο νους τ' ανθρώπου...είναι κι' αυτοί κομμάτι απ' τα αόρατα υπαρκτά...Μην πας και πλανευτείς ποτέ κι εσύ και πεις πως ότι δεν θωρρείς δεν είναι και υπαρκτό...Γροικάς ήντα σου λέω γιέ μου;...Μην τηνε κάμεις τέτοια ξαστοχιά...Έχε τα μάτια σου ανοιχτά για να θωρρείς τα αόρατα...


Κι' ετσά λοιπόν η κόρη, που θαρρώ πως την ελέγανε Παρουάνα, δεν εθωρούσε τον άγγελο και δεν τον φανταζότανε ο νους της για υπαρκτό...κι' όσες φορές η κακοτυχιά ή η ορφανή πάντα φύση των ανθρώπων που γεννοβολάει το κακό...όσες φορές τηνε πλήγωνε...τόσο αυτή βεβαιωνότανε για την ανυπαρξία του αγγέλου της...Δεν υπάρχεις του βαζε τις φωνές...δεν με λογαριάζεις...δεν μ' αφουγκράζεσαι απου υποφέρω...δεν είσαι παντοδύναμος...δεν είσαι το καλό...είσαι μικρός και ανήμπορος...είναι κομμένα τα φτερά σου...είσαι ένα πλάσμα του ανόητου μυαλού μου...σε μισώ...είσαι φτιαξίδι των παπάδων...είσαι των εξουσιαστών πιστό σκυλί και συνεργάτης...είσαι ανύπαρκτος αφού τον πόνο μου βουβά αντέχεις...Ναι έτσα του λεγε...και ήκλαιγε...κι ήθελε σαν θα μεγαλώσει, να μάθει τα κοπέλια τση, να μην πιστεύουνε σε τέτοιους μύθους για αγγέλους και άλλα τέτοια ανύπαρκτα...


Προς τούτο τα ξεσήκωνε τις νύχτες και τους έδειχνε...εκεί κάτω...να...δες...εκεί κάτω τις πληγές του κόσμου που πεθαίνει....Κανένα πέρασμα στ' ακρόνειρο δεν άφηνε η κόρη ετούτη στα κοπέλια τση...κανένα...


Μονάχα ο νους της ελογάριαζε....και υπήρχε μόνο ότι ετούτος ελογάριαζε...Κι' ότι δεν έφτανε να το χωρέσει, τους έλεγε πως δεν υπάρχει...ετσά επίστευε...ετσά εγιατροπόρευε τους φόβους τους τις νύχτες.. καθώς και τους δικούς της...


Κι' ο άγγελος γιαγιά; Ο άγγελος τι έκανε γιαγιά;


Ο άγγελος...ο άγγελος αναστέναζε η γιαγιά...ήκλαιγε κανακάρη μου...κανείς δεν γατέει...κανείς γιε μου...κανείς δεν γατέει, ως πόσο να πολύ ήθελε να ναι η κόρη ετούτη καλά...να ναι η ψυχή της γιομάτη δώρα...και κάθε κόρη...τέτοια ήτανε τα θέλω του...να ναι γιομάτη η ψυχή της δώρα...τέτοιος ήτανε ο έρωτας του...


Και γιάντα μωρέ γιαγιά δεν ήκανε πράμα να βοηθήσει την κόρη, που ως τόσο να αγαπούσε ...;


Χαμογελούσε η καλή μου η γιαγιά...και μου δινε φιλιά στο μέτωπο, σαν μ' ένοιωθε άπορο πρόσφυγα στα ερωτήματα μου...
Μα οι άγγελοι γιε μου είναι σκέτος έρωτας...εντελώς τελείως έρωτας...υπάρχουν σαν έρωτας...Και έρωτας αγγέλων πάει να πει...βάνω χάμω όλα τα θέλω μου και τα πατώ, μέχρι να γίνουνε κομμάτια...
Έτσι υπάρχουνε οι άγγελοι...με αυτόν τον τρόπο τον σπαρακτικό...του απόλυτου του έρωτα...όπου εθελούσια, αυτόβουλα, καταργούν την ύπαρξη τους χάριν του άλλου...Της οικείας γνώμης αυτοκράτορες...
Αχι...πώς σου το 'μαθαν γιε μου στο σχολειό αυτό το δυτικό τροπάρι που λέει «η ελευθερία σου σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου» ;....Ε...ψέματα γιέ μου...ψέματα.. . η ελευθερία του ενός αρχίζει εκεί όπου καταφέρνει να την χαρίσει στον άλλο, εκεί όπου ο έρωτας του κομματιάζει τα θέλω του και τις ανάγκες του για χάριν του άλλου...εκεί όπου η ελευθερία αυτοκαταργείται για να υπάρξει σε άλλο επίπεδο ...σχεδόν...αγγελικό...Δεν είναι αυτό μαζοχισμός, καρτερική θυσία κι' άλλα τέτοια παραμύθια...είναι μαγκιά απερίσταλτης ύπαρξης και αλήθειας...


- Δεν τα χωρά ο νους μου, γιαγιά μου, όλα αυτά....δεν τα χωρά...


Μα δεν καταλαβαίνεις γιε μου...Τα ποιο σπουδαία και τα αληθινά.. δεν τα καταλαβαίνεις με τον νου...κατανοώντας ένα νόημα...όχι έτσι...μα όταν μάθεις να χαρίσεις την ελευθερία σου σε μια σχέση...σ' έναν άλλο...καλλιεργώντας σαν να λέμε μια σχέση...
Να βλέπεις σα να λέμε εκείνη π' αγαπάς με μανιασμένο τρόπο, να ξοδεύεται μακριά από σένα και να γίνεσαι κομμάτια από τους πόνους και παρ' όλα αυτά, να μην βγάζεις λέξη απ' τ' αχείλι...μιλιά γιε μου...μιλιά....και να πονάς με πόνο αβάσταχτο βουβό μαρτυρικό....και να κατέχεις κι' από πάνω πως μπορείς βαστάς και ξέρεις τον ξαλαφρωμό του άλλου που ξοδεύεται...πως ξέρεις και μπορείς με μιας να τονε ξαλαφρώσεις από το βάσανο του τούτο..
Κι' όμως βουβός θλιμμένος μάρτυρας να μένεις σε έναν τόσο σπαραγμό.. σε μια μέγιστη οδύνη...
Κι έχοντας πια για τα καλά ξοδέψει και την τελευταία σου ελπίδα...σαν να θυσίασες ας πούμε στο βωμό της κόρης ακόμη και τον λατρευτό σου γιο...Κι αυτή εκεί να κάνει χρήση της ελευθερίας της και να επιμένει στο άμετρο ανόητο ξόδεμα, κυνηγώντας της ανθρωπαρέσκεια, την επαρμένη φύση της...το ατελεύτητο και κυριαρχικό εγώ της....
Και εσύ βουβός και μανιασμένος εραστής να κόβεις όλα τα θέλω του παράφορου έρωτα σου για να μην παραβείς την λευτεριά της κόρης...
Έρωτας και λευτεριά είναι για τους αγγέλους έννοιες ταυτόσημες...σημαίνουνε το ίδιο πράγμα γιε μου...
Μα πρέπει να έχεις την μαγκιά να καταργήσεις εθελούσια την λευτεριά σου για να δεις τους αγγέλους...Να χεις μαγκιά να στείλεις στο διάολο βεβαιότητες του νου και μπιχλιμπίδια ορθολογικών κατοχυρώσεων...
Πρέπει να ερωτευτείς με τέτοιο τρόπο για να αξιωθείς να δεις την ύπαρξη τους...
Στον δικό μας τον τρόπο γιε μου...έχουμε έναν Θεό...χιλιάδες χρόνια τώρα...που δεν τονε χωράει το μυαλό του ανθρώπου...δεν τον κατανοεί...ξέρεις γιατί; Για να μπορεί να μην παραβιάζει την ελευθερία κάθε σκεπτόμενου άθεου....Αν τον χωρούσε το μυαλό, αν σήκωνε αποδείξεις... κάθε άθεος θα είχε ήδη πειστεί...
Μα στήνονται στον έρωτα τέτοιες εγγυήσεις..; Τι σκατά έρωτας θα' ταν αυτός; Γι' αυτό σου λέω γιε μου...Τέτοιος είναι ο Έρωτας Του....τέτοια η Ελευθερία Του... Τούτη η σχέση η πλανεύτρα ανάμεσα στην λευτεριά και στον έρωτα...αυτή που έκανε τη γη να επιμένει να γυρίζει..


Δεν είναι βέβαια Θεός για νήπια και για πιτσιρικάδες...είναι Θεός για ελεύθερους και ερωτευμένους ανθρώπους, καθώς ήτονε κάποτες οι άνθρωποι ετούτου Τρόπου - Τόπου...Τούτο άλλωστε τους εξεχώριζε από τους άλλους...Τούτο ακόμη οι άλλοι δεν μπορούνε να χωνέψουνε. Δεν το χωράει κι' αυτηνών ο νους του....Μα πρέπει να παλεύεις για τα αδύνατο πριν βρεθείς μπροστά στο αδιανόητο...Και τώρα γιε μου...το αδιανόητο είναι εδώ...και μας κοιτάζει λαίμαργα..
Τώρα που οι άνθρωποι αυτού του τρόπου...βγάλανε φιρμάνι πως επέθανε ο Θεός...ξεχάσανε να πούνε πρώτα - πρώτα πως επέθανε ο έρωτας και η λευτεριά τους...Πως και τα δυό τους γίνανε σκλάβοι της ανάγκης. Πως επέθανε η αλήθεια τους που φυλακίστηκε στο στεγανό του νου τους...που ήθελε λέει να «σκέπτεται για να υπάρξει» και λησμονήσανε το «να αγαπά για να υπάρξει»


Έτσι τώρα ...που τα φτιάξανε όλα μια χαρά σε κουτιά που ο νους τους όλα τα χωράει και τα βολεύει...που η επιστήμη και η τεχνολογία τους όλα θα τα βρει και θα τα απαντήσει...που ο ορθός τους λόγος δεν σηκώνει θεούς κι αγγέλους...που ο Προκρούστης ξαναζωντάνεψε για να στήσει το κρεβάτι της αντικειμενικής αλήθειας τους...της επιστημονικής τους ακρίβειας...που άλλος παραχωράει κι άλλος περισσεύει... τώρα που η ανάγκη τους περίσσεψε κι' αυτή να τά'χουνε όλα ταχτοποιημένα στο μικρό μυαλό τους...για να νοιώσουνε ασφάλεια...μην τύχει και παραδοθούνε και αφέθουνε...μην τύχει και ερωτευτούνε...μην τύχει κι αφεθεί ανεκπλήρωτη καμία ανάγκη....τώρα που δεν χωράει στο μυαλό η ανείπωτη ξεφτίλα του δυτικού πολιτισμού τους....τώρα που η τεχνολογία τους μπορεί να φωτογραφίζει την κόλαση...και να την τρυπώνει στο μυαλό των παιδιών...τώρα που η πολιτική τους έγινε κόμμα.. δηλαδή απλώς ένα κομμάτι από τον Ολον της πόλης...τώρα και παρά που ο άνθρωπος οπλίστηκε με λογής-λογής δικαιώματα και άλλες τέτοιες νοητικές κατακτήσεις, ακόμη και δικαίωμα λέει της ύπαρξης λες και το ελέγχουνε κι' αυτό οι μικρονοικοί-αν είναι δυνατόν- και όμως κι' αυτό ακόμη αποδείχτηκε μια τεράστια δυτική πεφωτισμένη μπούρδα που έχει ισχύ μόνο στην χαζοεπιτροπή κάποιου έρμου Δαφέρμου, τώρα που ξεχείλισε το σκατο της νοησιαρχίας τους που θα θεράπευε πάσα νοσον και πάσα μαλακιαν... τώρα πως πειστήκανε οι ανόητοι πως και ο δικός μας ο Θεός όρισε την αμαρτία σαν απόκλιση από κανόνα και όχι σαν ξαστοχιά απ' την αλήθεια της ύπαρξης...τώρα.... τώρα...φταίει ο Θεός που δεν υπάρχει...ο Θεός μας ...ο δικός μας...όχι ο άλλος που τον κάνανε κανόνα και η ηθική...όχι ο άλλος ο τιμωρός και τέτοια παραμύθια των νηπίων δυτικών..


Και καταγγέλλουν την ανυπαρξία του...


Τον Θεό γιε μου τον σκότωσαν οι δυτικές νοησιάρχες ορθολογιστές.. εδω και 200 χρόνια...Τώρα είναι απλά η ώρα της πληρωμής...Όχι της τιμωρίας ανόητε γιοκα μου...της πλήρωσης...του γεμίσματος και κάτσε και θα δεις...
Κι' άκουσε γιε μου...άκου τι λένε....δεν κάνει χρήση της δύναμης Του...να συντρίψει το κακό...να προστατεύσει τα μικρά φτωχά παιδάκια...άρα δεν υπάρχει...
Έτσι τους τον είπανε τον Θεό...σαν κάθε άλλο Θεό που τους παραμυθιασε με την ισχύ και την εξουσία του...Σαν έναν ψεύτη παραμυθατζή διανοούμενο επαναστάτη ή πολιτικάντη...
Κι' Αυτός...πάω στοίχημα...γιατί είναι κολλητός μου...πως τρελαίνεται στον πόνο, γιατί κανείς από τους έρωτες του δεν ανταποκρίνεται στο ερωτικό Του κάλεσμα...Τον αφουγκράζομαι να τρέμει από οδύνη...να ξεσκίζει τα θέλω Του...να ματώνει τις ανάγκες Του... κι' όμως δεν κάνει ούτε μια στιγμή χρήση της εξουσίας του... δεν το γουστάρει να βρεθεί εξ-ουσίας (εκτός της ουσίας Του).
Η ουσία Του είναι η άμετρη και αφειδώλευτη αγάπη...


Η γιαγιά μου πέθανε πριν τελειώσει το παραμύθι...κι εγώ λέω να το συνεχίσω...


Εμένα ο δικός μου ο Θεός...ο κολλητός μου...υποφέρει κάθε βράδυ...δεν βγάζει φωτογραφίες...δεν κάνει στάση Γολγοθά...λατρεύει τους εχθρούς του...ερωτεύεται πόρνες και τους πλένει τα μαλλιά...ξοδεύεται σε θαύματα που δεν βλέπει κανένας...δεν τον αφήσουν ούτε μια προσευχή να τελειώσει...μ' έχει ξεσκίσει στα ραβασάκια...κι' όλο εγώ ο ηλίθιος κάνω ότι δεν βλέπω τίποτα...μπαίνει σε ναούς και με το μαστίγιο πλακώνει τους εμπόρους στο ξύλο...δουλεύει στο Πέραμα ματσακωνι και γράφει στιχάκια...κουρεύει τα μαλλιά του κοντά για να μην θυμάται πως κανείς μας δεν τον χάιδεψε....πέφτει στα ναρκωτικά και γίνεται ρεζιλι στην ομόνοια όταν οι μπατσοι γελάνε μαζί του...γίνεται μπατσος αυτόχειρας που τελείωσε ωραία...ερωτεύεται παράφορα τον πιο καταγέλαστο ζητιάνο...κλαίει στα καλά του καθουμένου...πλακώνεται στο ξύλο με κάτι λελεδες...χλευάζει το καινούργιο μου cabrio ...;έρχεται κατάμουτρα και μου κλωτσάει τα ζαντολαστιχα...δεν φοράει ποτέ ζώνη ασφάλειας...γίνεται ιός και διαλύει το πανάκριβο pc μου...γίνεται μελάνι στην πένα του Καστοριαδη...γίνεται το πινέλο του Θεόφιλου...γίνεται το χρυσό πέδιλο του Κ. Παλαιολόγου...γίνεται ένα τσιγάρο στ' αχείλι του Σολομού... γίνεται ποίημα του Ελύτη...γίνεται πιτσιρικάς που φωνάζει ίου ίου στον Λαμπράκη Ευθυμίου... κι' ύστερα χώνεται κρυφά στο νου του Μακρυγιάννη...και σταυρουδάκι κρεμασμένο στο λαιμό του Βελουχιώτη...γίνεται βλέμμα έρωτα στα μάτια της γυναίκας ενός απελπισμένου που τον είπαν τρομοκράτη....γίνεται μια χαμένη μπάλα από το γκολφ του ξεμωραμένου εθνάρχη καραγκιόζη...γίνεται δάκρυ στα μάτια μιας γκλαμουράτης γκόμενας που ξεπετάει απο τ' αμάξι μέχρι και τον παρκαδόρο...γίνεται ο έρωτας μου που είναι μακριά ...κι' όλο Τον ευχαριστώ... μια φωτογραφία που κοιτάζουν τα παιδιά μου ...και τους λέω όλα ετούτα που μ' αξίωσε Εκείνος να σας γράψω....


Με τούτο τον τρόπο υπάρχει...κι όλο μου στέλνει σαν κι εκείνη ραβασάκια...


Κι είμαι τρελά ερωτευμένος και μαζί Του και με εκείνην και με σας...




Καλό Πάσχα και να θυμάστε πως το αίμα του διπλανού δεν θα σας ξεδιψάσει...