Δεν θα πρέπει να συλλογιζόμαστε τη σημερινή μας φτώχεια, μόνο με τους όρους των ληξιπρόθεσμων ενυπόθηκων δανείων, τις φουσκωμένες κάρτες, τα χρέη. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι είναι ταυτόχρονα και αποσύνθεση του πολιτιστικού και κοινωνικού κεφαλαίου που διέθετε αυτός ο τόπος και που μπορούσε να παίξει ρόλο αντιστηρίγματος, τώρα που τ' όραμα να τα πιάσουμε και να γίνουμε Κανονικοί Καταναλωτές του Δυτικού Καπιταλισμού τα 'χει φτύσει κανονικότατα.

Που 'ναι κείνη η αυθεντική λαϊκότητα, η αντιστασιακή βιοπολιτική της λιτότητας που παρήγε ό,τι μας έχει μείνει να υπερηφανευόμαστε από την πορεία μας στο μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα; Πνιγήκαμε 20 χρόνια μέσα στα μπιφτέκια, τα αυτοκίνητα και τα σκατά, για να χάσουμε ό,τι θα μπορούσε άμεσα να "δώσει ρεύμα" σ' αυτόν τον βούρκο -ν' αναστηθούμε.

Γι' αυτό και η σημαντικότερη πολιτική παρέμβαση που είναι να γίνει σήμερα είναι, όχι να συνεχίσουμε να κουνάμε τις τρύπιες σημαίες, και να ανακυκλώνουμε τα φθαρμένα συνθήματα που μας καλούν οι λογιών-λογιών έμποροι της συλλογικής μας σωτηρίας, και οι ευαγγελιστές ενός παραδείσου που ήρθε, πέρασε, και κατέρρευσε μέσα στην ίδια του την διάψευση.

Είναι να προχωρήσουμε θαλερά προς την επεξεργασία μιας καινούριας πολιτικής του βίου, μιας παρέμβασης στον τρόπο που ζούμε και συσχετιζόμαστε με τον άλλο, για να ανατρέψουμε τη βάση του παρασιτισμού που μας κατατρώγει τα σωθικά: Συνεργατικότητα, Κοινοτισμός, Αδελφοσύνη, Άρνηση του εμπορεύματος και του ωφελιμισμού. Αυτά είναι τα υλικά για αυτήν την πολιτική, κι όσοι τα θωρούν σαν κούφιες κενές λέξεις, ας ψάξουν καλύτερα στην αντιστασιακή κοσμοαντίληψη, τις πρακτικές, και την πνευματική φυσιογνωμία του ελληνικού βίου, γιατί υπάρχουν εκεί μέσα, πλανιούνται δίπλα μας και μέσα μας.

Προϋπόθεση για μια πολιτική ανατροπή, για την άρση του αδιεξόδου που έχουμε βυθιστεί, είναι να συντελεστεί μια πολιτιστική επανάσταση προς αυτή την κατεύθυνση. Εξάλλου, δεν υπάρχει κι άλλη.

Έξω από αυτή, είναι τα μπαρ, η αφασία, η ακινησία και η κατάθλιψη ...;