Έχω γενέθλια αύριο.  Πρώτη Απριλίου γεννήθηκα ημέρα που το ψέμα πάει σύννεφο.

Ποίος θα το 'λεγε άραγε στην κοινωνία που καθιέρωσε αυτό το έθιμο πως θα έρχονταν καιροί που δεν θα μας περίσσευε απλά το ψέμα αλλά θα ζούσαμε μέσα σε αυτό.

 

Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη περίοδο στην ιστορία της ανθρωπότητας, πλήν ίσως από τον Μεσαίωνα, στην οποία η αλήθεια να κατατρέχετε από παντού.

 

Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις.  Βαριέμαι να τα ξαναγράφω πάλι.

Το βασικότερο ψέμα όμως μέσα στο οποίο ζούμε είναι πως όλα έχουν να κάνουν με κάτι άλλο πέρα από αυτά (αν είναι αυτά) τα 21 γραμμάρια.  Αυτό είναι λέει το βάρος που χάνεις όταν πεθαίνεις και λένε πως είναι η ψυχή.

 

Με τα 21 μου γραμμάρια λοιπόν μαύρα όπως τότε τον Δεκέμβρη με τον 16χρονο, όπως τότε με το παλληκάρι που στα 21-22 κάποιοι αποφάσισαν πως πρέπει να πεθάνει γιατί φορούσε μια γαμωστολή, έτσι και αυτές τις μέρες με τον πιτσιρικά από το Αφγανιστάν. 

 

Σε όλο τον κόσμο αυτό το ίδιο ψέμα του "πολιτισμένου" πλέον ανθρώπου, που πατώντας κουμπάκια και κοιτώντας οθόνες ξέχασε πως είναι να πιάνεις το στήθος μιας γυναίκας, πως είναι να κοιτάς τα μάτια ενός παιδιού, πως είναι να φλερτάρεις, να πλακώνεσαι στις μπουνιές, να αγκαλιάζεις, να φτύνεις, να σέβεσαι, να γαμάς, να ερωτεύεσαι, να δίνεις, να δέχεσαι, να έχεις, να είσαι, να πονάς,  να μην κωλώνεις, να λες βλακείες, να τσαλακώνεσαι, να γελάς, να καθαρίζεις, να θηλάζεις, να νανουρίζεις, να μένεις αξύριστος επειδή έτσι γουστάρεις, να σφυράς τραγούδια στο δρόμο ... να ζεις γαμώ την τρέλα μου. Να ζεις.  Και άμα έχεις ξεχάσει να ζεις και εσύ και οι γύρω σου τι σκατά να γιορτάσεις ;  Τον χρόνο που έφυγε ή τον χρόνο που έρχεται ;

 

Δεν θέλω φέτος ούτε δώρα, ούτε ευχές.  Θέλω ένα πράγμα.  Να δείτε αυτή τη φωτογραφία για ένα λεπτό.  Όχι να την κοιτάξετε, να την ΔΕΙΤΕ !  Να χαθείτε μέσα της. Να την ζήσετε.



Δεν είναι άγνωστοι αυτοί εκεί μέσα. 

Είμαι εγώ και το παιδί μου.... Είσαι εσύ και το παιδί σου.

 

Κάνε λοιπόν ότι μπορείς, για να μπορέσει να ζήσει όχι σε έναν «καλό» κόσμο αλλά σε έναν κόσμο όπου η ανθρωπιά, η ισορροπία και το δίκιο θα είναι αυτονόητα και ούτε θα καταστρέφονται αλλά ούτε και θα επιβάλλονται με αυτόν τον τρόπο.

Κάνε ότι μπορείς για να ζει κάθε άνθρωπος ολοκληρωμένα και φυσιολογικά μια ζωή γεμάτη από αρώματα και αισθήσεις, από χαρά και παιχνίδι, από στιγμές, από τόσο δα στιγμούλες που κρατάς απλά ένα χέρι και νιώθεις γεμάτος.

 

Ίσως τότε να μπορέσω και εγώ να γιορτάσω.


man_kisses_dead_child.jpg