Πάντα αγχώδης με το σημείο εκείνο του κειμένου που λέγεται πρόλογος,  έρχομαι για άλλη μια φορά να ντριμπλάρω την βασανιστική διαδικασία του καταθέτοντας την απάντηση μου στους φίλους αυτών των ενυπόγραφων αποριών  στο ερώτημα «γιατί έχω περισσότερο από ένα μήνα να γράψω κάτι».  Απαντώ λοιπόν πως όταν τα ερεθίσματα είναι μύρια, τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις μέσα στον θόρυβό τους είναι να σιωπάς.

   Και σιωπάς γιατί περιμένεις να κατακάτσει  ο κουρνιαχτός των αλόγων της στεντόρειας ηλιθιότητας,  με παιανίζοντες καβαλάρηδες τους  ημιμαθείς κονφερασιέ της νοικοκυροσύνης και της εθνικοφροσύνης,  σε μια αρένα ενός ολοκληρωτικά αμαθούς -και χωρίς καμιά διάθεση να μάθει-  ποιμνίου πεινασμένο για το πιο γλοιώδες κουτσομπολιό πασπαλισμένο τσάτρα πάτρα με νεραϊδόσκονη σοβαροφάνειας και επικοινωνιακά μελετημένου εκμαυλισμού σκέψεων και συνειδήσεων,  που επιδίδεται στην στρέψη του αντίχειρα προς τα κάτω αλαλάζοντας  «iugula» σε οιονδήποτε του επιδεικνύει ο παρανοϊκός καίσαρας στον οποίο έχει αναθέσει την ενημέρωσή του.

   Και προσπαθείς να καταπολεμήσεις το ισχυρό αυτό  άλγος  που προκαλούν -πρώτιστα στην ψυχή-  αυτά τα ουρλιαχτά σε σημείο που αισθάνεσαι πως η παράνοια που προσπαθούν να σε μπουκώσουν θα σου βγει σαν πίδακας από τον οισοφάγο ίσια στην κορυφή του κρανίου,  σπάζοντάς το. 

   Κάπως έτσι λοιπόν κάνω τις απορίες μου κείμενα κι ας μην είναι πιασάρικα και ας μην είναι επικοινωνιακά και ας μην τα διαβάζουν πολλοί.  Το θλιβερό είναι πως οι απορίες αυτές πληθαίνουν και θεριεύουν παράλληλα.  Και αναβλύζουν αυτόνομα, αυθόρμητα και κυρίως, βασανιστικά.

   Από πού και ως πού ρε σεις ;  Πως φτάσατε να μου κάνετε έτσι εύκολα, το άσπρο μαύρο ;

    Από πότε ρε έφτασαν οι «νοικοκυραίοι»  να είναι υπερασπιστές εννοιών όπως πατρίδα και  έθνος  ;  Γιατί δεν μπαίνει κανείς στην διαδικασία να μου αναλύσει σε τι ακριβώς συνίσταται η ελληνικότητα τους, τι εννοούν όταν μιλάνε για σύμβολα, για ιδανικά, για εθνικά ιδεώδη ;   Γιατί με αυτά που βλέπω και αντιλαμβάνομαι δεν βλέπω με πιο δικαίωμα σφετερίζονται συγκεκριμένοι ιδεολογικοί χώροι όλα τα παραπάνω.  Θεωρώντας δε ταυτόσημες έννοιες με όλες τις παραπάνω την τάξη, την ασφάλεια και την -τάχα μου -τήρηση των νόμων. Τι εννοώ ...;.

Αλίευσα πριν από μέρες  από σχολικό βιβλίο το παρακάτω.

   «Ο σουλτάνος παραχώρησε ακόμα και μερικά προνόμια κοινοτικής αυτοδιοίκησης, για να μπορούν οι Τούρκοι να ασχολούνται απερίσπαστοι με τον πόλεμο και να εισπράττουν χωρίς κόπο τους φόρους. Τα κοινοτικά όμως αυτά προνόμια ήταν υποτυπώδη και ανεπαρκή  για να ισοσκελίσουν τα δεινά των υπόδουλων Ελλήνων. Συχνές ήταν οι φυλακίσεις και οι σφαγές . Η εκπαίδευση υπολειτουργούσε, ενώ η ζωή, η τιμή και η περιουσία των ραγιάδων βρισκόταν στη διάθεση των Τούρκων. Με τον κεφαλικό φόρο (χαράτσι) και τους ποικίλους άλλους φόρους πλούτιζαν   οι Τούρκοι άρχοντες, ενώ από την άλλη μεριά οι Έλληνες φυτοζωούσαν και εξαθλιώνονταν οικονομικά.»

        Το φτωχό μου μυαλουδάκι τώρα γιατί μου λέει πως αν αντί για «σουλτάνος» βάλω «κυβέρνηση», αντί «Τούρκοι» βάλω «εξουσιαστές» το κείμενο κολλάει άνετα και χαρακτηρίζει την σημερινή κατάσταση ;

  Γιατί ακόμα κάποιο πουλάκι μου είπε πως και τότε οι βολεμένοι νοικοκυραίοι δεν έβλεπαν πουθενά ούτε και τότε λόγο εξέγερσης ;  Γιατί νομίζω πως αυτή ακριβώς η φάρα, αυτό το DNA είναι το ίδιο αιώνες τώρα από αυτούς που καταδίκασαν τον Σωκράτη, μέχρι τους οργισμένους πολίτες, από τους δοσίλογους ως τους «ποιός θα μου πληρώσει εμένα το αυτοκίνητο αν πάθει κάτι» ;  Και με ποιο ακριβώς δικαίωμα έρχονται και οικειοποιούνται κάποια χρόνια μετά τους αγώνες των ίδιων τους των θυμάτων ;

  Γιατί κάποια άλλα πουλάκια (εξωτικά) κρατούν κλειστό το στοματάκι τους τώρα που θα περάσει λάου-λάου το νομοσχέδιο για την επέμβαση λέει του στρατού για την αποκατάσταση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, όταν οι αστυνομικές αρχές αδυνατούν να ελέγξουν την κατάσταση ;

  Ποιοι παίζουν πάλι με την νοημοσύνη μας και την περηφάνια που μας απέμεινε  θεωρώντας τσιφλίκι τους τις ένοπλες δυνάμεις της πατρίδας μας -που σαν να μην φτάνει η εγκατάλειψη τους και το γεγονός πως η όποια εύρυθμη μέχρι τώρα λειτουργία τους οφείλεται στον πατριωτισμό ορισμένων εξαιρέσεων- έρχονται να δώσουν την χαριστική βολή θέτοντας τες απέναντι στον πολίτη για λογαριασμό αυτών των ανθρώπων που στην επιστράτευση του 87 και την νύχτα των Ιμίων είχαν γεμίσει τις πτήσεις για το εξωτερικό ;   (Εκτός και αν μου πει κανείς πως οι πτήσεις αυτές ήταν γεμάτες με μεροκαματιάρηδες, οικοδόμους, φοιτητές ή άνεργους.)

  Ποιος θα μου εξηγήσει πως φτάσαμε και ακυρώσαμε σαν Έλληνες την αγάπη, την ανάγκη για πραγματική για ουσιαστική ελευθερία και την μεταλλάξαμε στην διαφύλαξη της τάξης και της ασφάλειας ;

  Ποίος θα μου δώσει να καταλάβω άλλο από αυτό που ήδη αντιλαμβάνομαι,  πως δηλαδή αν δεν έχεις τα αντανακλαστικά σαν μονάδα σαν άτομο σαν ύπαρξη να ουρλιάξεις όταν η οποιαδήποτε σχιζοειδής εξουσιαστική μουτσούνα θεωρεί πως έχει το ελεύθερο έστω και να σκεφτεί να προτάξει όπλο απέναντι σε γιο μιας μάνας, σε παιδί της δικής μας κοινωνίας τότε από την ίδια αυτή ύπαρξη που κοίταξε την βολή της δεν υπάρχει ελπίδα να περιμένεις να σταθεί περήφανα όταν θα έρθει η ώρα να υπερασπιστεί αυτό που λέμε «πατρίδα» ;

  Και τέλος ας μου καθορίσουν αυτοί οι νοικοκυραίοι τι εννοούμε πατρίδα ...ας μου εξηγήσουν τι αντιπροσωπεύει η σημαία ...  γιατί αν είναι τα μαγαζιά τους και η κονόμα τους τότε λυπάμαι αλλά μιλάμε για κουρέλια στην δική μου συνείδηση.

  Αν είναι σημαία όμως, οι λέξεις στις εννέα ρίγες της, αν είναι πατρίδα ο όποιος απέναντι άλλος και οι κώδικες συνύπαρξης, αλληλοσεβασμού και αξιοπρέπειας και όχι τα μαγαζιά και τα αυτοκίνητα τότε ναι .  Τότε να τα τιμήσω.   Και προς έκπληξη όλων να δείτε πως θα τα τιμήσουν αυτοί που βλέπετε να τα καίνε.

   Όχι όμως κατ' επιλογήν και ειδικότερα όχι  κατόπιν αδείας από ορισμένους.  Αν λέμε ελευθερία δεν μπορούμε να την αντιλαμβανόμαστε με μια κουτσουρεμένη εκδοχή.  Ελεύθερος ή είσαι ή δεν είσαι.  Και δυστυχώς αυτό που διαπιστώνω είναι πως όσο υπάρχουν λογικές που μας βάζουν να αλληλοσκοτωνόμαστε (για να εισπράττουν ανενόχλητα οι σουλτάνοι και οι αυλικοί τους), τότε απέχουμε έτη φωτός  από την έννοια της ελευθερίας.

  Δεν μπορεί να σου σκοτώνουν παιδιά 15 και 21 χρονών οι όποιοι κύριοι, και εσύ να θες να λέγεσαι είτε πατριώτης από την μια μεριά είτε αντιεξουσιαστής από την άλλη.   Και δεν μπορείς γιατί πριν και πάνω από αυτές τις έννοιες έρχονται έννοιες όπως ελευθερία, αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμός, συνεννόηση.

  Και όσο αν θέλουν από τα βάθη ακόμη της ιστορίας  οι επαγγελματίες διαχειριστές του βίου μας να μας βάζουν απέναντι, όσο και αν το επιθυμούν τα σύγχρονα γηγενή Μπερλουσκονοειδή αντί του διαλόγου να προτάσσουν ακόμη περισσότερα όπλα, άλλο τόσο θα μας βρίσκουν απέναντι μέχρις ότου να απομονωθούν στην γη της απραξίας όπου διαβιούν. 

Γιατί, κάποιοι από μας ακόμα εννοούν, παρά τις απορίες τους,  να πιστεύουν πως αν απλά και μόνο αναλάβει ο καθένας μας την ευθύνη του να είναι άνθρωπος, πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος, τότε δεν έχει ανάγκη απέναντι εχθρών για να μπορέσει να αυτοπροσδιοριστεί, καθιστώντας όμως δυνατό να υψώσει σθεναρά το ανάστημά του αν, όποτε, και από οπουδήποτε αυτοί του προκύψουν.



Θοδωρος Καραγιάννης

Δημοσιευθηκε στη Δημοκρατική της Ροδου 1/3/09