Έχουν όλοι πλέον αναλωθεί και εξακολουθούν να αναλώνονται στον καταλογισμό ευθυνών για τα τελευταία γεγονότα τόσο σε τοπικό όσο και σε πανελλαδικό επίπεδο.

Δεν θα τολμήσω να πράξω το ίδιο.  Δεν με ενδιέφερε ούτως ή άλλως ποτέ αυτή η διαδικασία αν ήταν στείρα και δεν γινόταν προς εντοπισμό της ελπίδας, της λύσης, ή έστω ακόμα και του προβληματισμού.  Άρα πάντα αν ψάχνουμε την ευθύνη πρέπει να ψάχνουμε για την συγκεκριμένη εκδοχή της που θα μας βοηθήσει να πετύχουμε κάτι.  Αλλιώς καταντάει μια κατηγορία, μια ρουφιανιά στο λαϊκότερο.

Στα εν λόγω γεγονότα η εκδοχή που θα επιχειρήσω να αναλύσω είναι η ευθύνη της αν-ευθύνης.  Εννοεί εδώ ο καλλιτέχνης πως δεν θα αναλύσει τις πράξεις που έγιναν λάθος αλλά τις πράξεις που ουδέποτε έλαβαν χώρα.

Με ποιο τρόπο δηλαδή φταίει κάποιος για κάτι όχι για τις πράξεις του αλλά για την απραξία του, για την αδράνεια του, που δεν περιορίζονται μόνο στα πρόσφατα γεγονότα αλλά αντιθέτως έχουν μια βασανιστικά διαρκή παρουσία στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους.

Σκοπός της ανάλυσης αυτής είναι απλά να λουστεί ο καθείς μόνος του την οργή που προκαλεί η δική του απραξία και όχι να μεταβιβάζει την ευθύνη για τα όποια αποτελέσματα στους άλλους.

Σχεδόν επιγραμματικά λοιπόν αναφέρω τα παρακάτω έχοντας πλήρη επίγνωση της ρήσης που λένε στο χωριό μου, πως δηλαδή ο «τάχας» και ο «θάχας» είναι πρώτα ξαδέρφια.

Αν λοιπόν ...

Αν ο κάθε τίμιος, λογικός και ανθρώπινος αστυνόμος (υπάρχουν τέτοιοι) ξόδευε την μισή ενέργεια από αυτή που ξόδεψε την τελευταία εβδομάδα σε όλη του τη θητεία με σκοπό να καταγγείλει και να απομονώσει ή καλύτερα να διώξει τα φασιστοειδή Robocop από το σώμα.  Αν ζητούσε επίμονα ένα πλαίσιο εκπαίδευσης και εργασίας που να αρμόζει σε ανθρώπους που η δουλεία τους είναι η ασφάλεια των άλλων ανθρώπων.  Αν αρνούνταν πεισματικά το ρόλο του κρατικού σκεύους όπου η εξουσία χρησιμοποιεί για να συντηρεί την παράνοια της.  Αν απέρριπτε τη θέση του συνομιλητή με τον πολίτη για τις όποιες κυβερνητικές μπαρούφες.  Αν είχε πλακώσει (πριν από τους πιτσιρικάδες) στο ξύλο τον κάθε συνάδελφό του που διατηρεί την πνευματική του προίκα από άλλες δεκαετίες τότε ...

Αν είχε το θάρρος ο δημοσιογράφος να καταγράφει την αλήθεια αγνοώντας τις επιταγές του αφεντικού του εργοδότη του (του κράτους δηλαδή) και σεβόταν το επάγγελμά του, τότε θα ...

Αν είχαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές το θάρρος και το πάθος να εμπλακούν στη ψυχή του εφήβου έστω και μέσα σε αυτές τις παράγκες που ονομάζουμε σχολεία και προσπαθούσαν μια στάλα να ρίξουν μόνο τους σπόρους για να ανθίσουν ελεύθεροι άνθρωποι και όχι υπάκουα και χρήσιμα ρομποτάκια, τότε θα ...

Αν είχαν προτεραιότητα οι γονείς τα παιδιά τους και τα παιδιά όλου του κόσμου με τον ίδιο στόχο που προανέφερα τη δημιουργία δηλαδή ελεύθερων ανθρώπων και όχι τη διατροφή και συντήρηση καχεκτικών υπάρξεων και προσωπικοτήτων που επιδεικνύουν ή αποκρύπτουν στον κοινωνικό τους περίγυρο ανάλογα πάντα με την επιτυχία τους στον στίβο της χρησιμότητας άσχετα αν αυτό προϋποθέτει την υποταγή της δημιουργικότητας, της έκφρασης, της ικανότητας να αισθάνεσαι και να μοιράζεσαι. ..

Αν είχαν μπει έστω και στον ελάχιστο αυτό κόπο να βάλουν ένα ρημάδι βιβλίο στο σπίτι τους (θεωρείτε τυχαίο πως στο νησί επιβιώνουν μόλις 2 βιβλιοπωλεία ενώ είχαμε φτάσει τα 120 DVD-club ;),  αν δεν είχανε φωνάξει εκείνο το «φύγε από μπροστά γαμώ το τάδε μου» την ώρα που έμπαινε το γκολ και τέλος αν δεν είχαν λουφάξει και είχαν διεκδικήσει αξιοπρεπείς μισθούς και κοινωνικές παροχές, ή ακόμα πιο απλά αν είχαν διεκδικήσει την ζωή τους πίσω τότε θα ...;

Αν οι πολιτικοί είχαν μια τόση δα στάλα πέτσας πάνω τους και δεν αγνοούσαν πως αν δεν έχεις μπει πρώτα σε μια διαδικασία αυτογνωσίας, φιλοσοφίας και κατανόησης της ίδιας σου της ψυχής και προσωπικότητας και πως όταν τα δικά σου «θέλω» και οράματα έχουν να κάνουν μόνο με αυτοκίνητα, βίλλες, μπουζούκια και εφέ  τότε είναι πρόστυχο να θες να το παίξεις εκφραστής της κοινωνίας και να κουμαντάρεις ένα λαό ολόκληρο.  Αν οι πολιτικοί δεν αντιλαμβανόντουσαν τον ρόλο τους ως διαχειριστές της υπάρχουσας μίζερης κατάστασης αλλά ως μπροστάρηδες στον απεγκλωβισμό μας από αυτή και στην ανάδειξη άλλου δρόμου, με άλλους στόχους, άλλες προοπτικές, τότε θα ...;

Αν η δικαιοσύνη δεν ασχολούταν με αρχειοθέτηση σκανδάλων και την λέξη  ισονομία δεν την βρίσκαμε μόνο στα λεξικά, τότε θα ...;

Αν ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. δεν έσκυβε το κεφάλι στις μεθοδεύσεις του συστήματος και δεν έκανε τον ανήξερο στην πρώτη σφαλιάρα για να αποδείξει στην κοινή (με την έννοια της εκπορνευμένης) γνώμης πως είναι καλά παιδιά που δεν είδαν, δεν άκουσαν μη τυχόν και χαθεί καμιά έδρα. Τότε θα ...

Αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καταλάβαινε και είχε στελεχιακά τον δυναμισμό και την σιγουριά που προσδίδει η ομοιογένεια των θέσεων και των απόψεων.  Και δεν περίμενε στωικά, σχεδόν άνευρα να το πάνε οι καταστάσεις αλλά να τις πάει. Τότε θα...

Αν η κα Αλέκα δεν βιαζόταν να πάρει τη θέση του Θόδωρου δίπλα στον (δις) Νέρωνα της Ελλάδος ...

Αν λοιπόν όλα αυτά τότε εγώ και εσύ φίλε και συν-ανάπηρε θα είχαμε μια καλή δικαιολογία για να κατηγορήσουμε τους άλλους και να αλλάξουμε απλά πλευρό ξεκουράζοντας τον τροφαντό ποπουδάκο μας.

Τότε θα μπορούσαμε να κατηγορούσαμε τον οποιοδήποτε άλλο και να συνεχίσουμε να αγνοούμε τις ίδιες μας τις  φωνές που σε αυτά τα παιδιά βρήκαν στόμα για να εκφραστούν. Έστω και άτεχνα, αλλά και πάλι σχετικά ειρηνικά αν αναλογιστούμε την βία που καθημερινά τα ταΐζουμε.

Τότε θα μπορούσαμε να μην καθόμαστε σαν χαπακωμένοι να τα αφήσουμε να δέρνονται επειδή τόλμησαν να αντιταχθούν. (κάτι που ούτε καν μας πέρασε από το μυαλό ποτέ).  Και επειδή σε αυτά δεν πιάνει η ειρηνική καταστολή, δεν μπορούμε δηλαδή να βάλουμε τις τράπεζες και τις εφορίες να τα κυνηγήσουν μέχρι να κλείσουν το στόμα τους,  οπλιστήκαμε εγώ και εσύ με γκλόμπς, ασπίδες και δακρυγόνα και τους χτυπάμε στα κεφάλια μέχρι να γίνουν σαν και εμάς, να συμβιβαστούν και να τους αδειάσει το κεφάλι από την ελπίδα.

Και χτυπώντας τα, τα σύρουμε στα δικαστήρια ενώπιων της δικαιοσύνης αποστρέφοντας το βλέμμα μας από την ευθύνη της ανευθυνότητας μας και από το λίγο μας ...

Αυτά όμως ξέρουν πως η κοινωνία της μόλυνσης δεν καθαρίζεται αλλά ανατρέπεται.  Και ξέρουν ακόμα καλά πως και τα θέλουμε και τα μπορούμε όλα, ακόμη και αν θα πρέπει να τα πάρουμε από τα ίδια μας τα σπλάχνα.