Μετέχουμε σε μια κοινωνία, ζούμε τους κοινωνικούς νόμους, τους ρυθμούς και τις επιδράσεις της.

  Ξέρουμε ότι κυριαρχεί παντού, ο φιλελεύθερος ατομικισμός, σε κόμματα, θεσμούς, αγορές και σχέσεις εξουσίας. 

  Ουδέποτε ακούσαμε περισσότερη ρητορική για την ελευθερία των ανθρώπων, την οποία δήθεν εξασφαλίζει ο σύγχρονος καπιταλισμός.

  Ουδέποτε είχαμε μια κοινωνία με τόσο λίγα ελεύθερα και αυτόνομα άτομα, αλλά αντίθετα, ίσως το μεγαλύτερο σύνολο κομφορμισμού της ιστορίας.

  Δεν έχουμε την παραμικρή υποψία ή πίστη ότι μπορούμε να θεωρήσουμε την κοινωνία δημοκρατική. 


Αν με την λέξη αυτή «δημοκρατία» εννοούμε την πραγματική άσκηση της εξουσίας από έναν πληθυσμό που δεν είναι ούτε διαιρεμένος ούτε διατεταγμένος ιεραρχικά σε τάξεις, τότε είναι φανερό πως απέχουμε πολύ από τη δημοκρατία. Είναι ολοφάνερο ότι ζούμε σε ένα καθεστώς που επιβάλλεται με τη βία, συνταγματικά και θεσμικά οργανωμένη.


  Δεν είμαστε ακόμη σε θέση να ορίσουμε ένα ιδανικό κοινωνικό μοντέλο για τη λειτουργία της τεχνολογικής μας κοινωνίας, άλλωστε η όποια προσπάθεια είναι μη αποδείξιμη πράγμα που θίγει τις όποιες προβλέψεις μας.


  Καταρχήν αυτό που μπορούμε να εκφράσουμε ως περισσότερο άμεσο και επιτακτικό, είναι να δείξουμε και να ξεσκεπάσουμε όλες τις σχέσεις τις πολιτικής εξουσίας οι οποίες ελέγχουν στην πραγματικότητα το κοινωνικό σώμα το καταπιέζουν ή το καταστέλλουν.


  Αυτές οι σχέσεις εξουσίας -ως γνωστό- υπάρχουν παντού, ξεκινούν από το δημοτικό σχολείο, το πανεπιστήμιο, την εργασία κτλ. Εδώ να διευκρινίσουμε ότι η εξουσία δεν είναι ουσία, είναι σχέση.  Μπορούμε και μιλάμε για «σχέση εξουσίας» ή «σχέση δυνάμεων» και εφόσον είναι σχέση δεν μπορεί να κατέχεται από μια τάξη ή να μεταβιβάζεται ή να διεκδικείται από μια άλλη.  Μπορεί όμως να μετουσιώνεται σε υγιή ανθρώπινη συμπεριφορά.


  Η επιτακτική μας στάση είναι καταρχήν η πολιτική ανυπακοή.    Να προσβάλλουμε όλους τους θεσμούς με τέτοιο τρόπο ώστε η πολιτική βία, που πάντα ασκούνταν συγκαλυμμένα, να αποκαλυφθεί, για να μπορέσουμε να την πολεμήσουμε και να την καταργήσουμε.  Αυτή η κριτική και η μάχη είναι για μας ζήτημα άμεσης επέμβασης, επειδή η πολιτική εξουσία πηγαίνει πιο βαθιά από ότι υποψιαζόμαστε.

  Υπάρχουν κέντρα αόρατα και ελάχιστα γνωστά, τέτοια που η αληθινή αντίσταση της πολιτικής εξουσίας βρίσκεται εκεί που δεν το περιμένουμε.

 

  Δεν αρκούμαστε στο γνωστό σλόγκαν ότι πίσω από τις κυβερνήσεις πίσω από τον κατασταλτικό μηχανισμό, βρίσκεται η κυρίαρχη τάξη.  Προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις θέσεις και τις μορφές με τις οποίες ασκείται η κυριαρχία της.  Προσπαθούμε να μάθουμε όλες τις κρυφές πτυχές και τις δυνατότητες μετάλλαξης που έχει, ώστε να μην καταλήξουμε η επόμενη προγραμματισμένη εξέγερση. Το καταλάβαμε. Αυτή η ταξική εξουσία ανασυγκροτείται, και μεταλλάσσεται ακόμη και μετά από μια επαναστατική πράξη. 

 

   Μέσα σε αυτό το πλαίσιο προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το όραμα μιας μελλοντικής δίκαιης κοινωνίας.  Χωρίς η ισονομία και η ισοδικία να είναι η κατάληξή της, αλλά η εισαγωγή στο ζήτημα της ελευθερίας.  Δε πρέπει να μας φτάνει η ίση αντιμετώπιση αλλά, η μη αντιμετώπιση.  Όχι μόνο η άρνηση των θεσμών αλλά η κατάργηση των θεσμών. Είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει.  Να δημιουργηθεί μια κοινωνία που να μην επιτρέπει οικονομικούς όρους να θεσπίζουν τους θεσμούς της.  Πρέπει να τελειώνουμε με όσους όρους θέτει η κοινωνία του εμπορίου.  Η ουμανιστική κοινωνία θα βασίζεται σε κάποια σταθερή έννοια της ανθρώπινης φύσης.  Για να γίνει αυτό θα πρέπει να κατανοήσουμε πολύ καλά τη φύση της εξουσίας.

 

  Είμαστε λοιπόν υποταγμένοι -ναι υποταγή είναι να βλέπεις τον Μπούς να καταστρέφει το μεγαλύτερο δάσος στον πλανήτη υπογράφοντας μια διάταξη στις 23/12/03 που ανοίγει δρόμους και κόβει τεράστιους κορμούς που θα πάνε στην Ασία, θα πολτοποιηθούν και θα επιστρέψουν σαν χαρτί υγείας για τους αμέριμνους κώλους των πολιτών-στη δημοκρατία της αγοράς.  Οι όροι της αυταρχικής τους εξουσίας, προέρχονται από την κυριαρχία των δυνάμεων της αγοράς και εφαρμόζονται στην κοινωνία της ανισότητας.  Η δική μας ανάμιξη στην πολιτική στηρίζεται σε αυτό ακριβώς το πεδίο δράσης, μαζί με όλα τα ανθρώπινα όντα που παρακινούνται από τη θεμελιακή, κατά τη γνώμη μας, ανάγκη του να είσαι αυτόνομος, αυτάρκης και αλληλέγγυος.


Να μην είναι καμίας διαπραγμάτευσης θέμα η αξιοπρέπεια.

Να μη δικαιούσαι μονάχα την ύπαρξη σου αλλά και τη δημιουργικότητα σου.

  Είμαστε πιο συνεπείς όταν εμπιστευόμαστε τα θεμελιώδη ανθρώπινα συναισθήματα της συμπάθειας και την αναζήτηση δικαιοσύνης, τα οποία μπορεί να γεννηθούν μέσα σε ένα σύστημα ελεύθερης συνένωσης.  Είναι υγιές να ελπίζουμε στην πρόοδο βασιζόμενοι σε αυτά τα ανθρώπινα ένστικτα παρά στους θεσμούς της συγκεντρωμένης εξουσίας, η οποία έχει ενεργήσει σχεδόν αναπόφευκτα προς όφελος των πιο ισχυρών μελών της.


  Φυσικά, είμαστε μέσα στο σύστημα και οι σχέσεις εξουσίας επιδρούν πάνω μας με τον ίδιο τρόπο όπως σε όλους τους άλλους.  Στο ίδιο ποσοστό είμαστε δουλοπάροικοι, χωρίς να χρησιμοποιούμε καμία ιδεολογία ως αναλγητικό χάπι ευτυχίας και δικαιολογίας.

Προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε τις πηγές και τις φιλελεύθερες απάνθρωπες αξίες του πολιτισμού τον οποίο προσπαθούμε να ξεπεράσουμε, εναντίον του, χωρίς να εμπλακούμε σε μορφές αντικοινωνικότητας.

 

Εργαζόμαστε μέσα σε ένα καταπιεστικό και αντιδημοκρατικό σύστημα εξουσίας, προς όφελος της άμεσης συμμετοχής με τη μορφή ελεύθερων ενώσεων ή συμβουλίων που τα μέλη τους θα τα συστήσουν μόνα τους, για να τα θέσουν στην υπηρεσία της κοινωνικής τους ύπαρξης και εργασίας.

 

Ένα ομοσπονδοποιημένο, αποκεντρωμένο σύστημα ανθρώπινων συνενώσεων,  Μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης για μια προηγμένη τεχνολογικά κοινωνία στην οποία τα ανθρώπινα όντα δεν χρειάζεται να εξαναγκάζονται να παίρνουν τη θέση των γραναζιών της μηχανής.  Μια κοινωνία ελευθερίας, όπου η δημιουργική παρόρμηση, εγγενής στην ανθρώπινη φύση, θα μπορεί να πραγματοποιηθεί με οποιονδήποτε τρόπο θέλει η κοινότητα.

Καμία μορφή καταναγκασμού ή καταστολής και καμία μορφή αυταρχικού ελέγχου σε όποιο πεδίο της ύπαρξης μας, κανείς τέτοιος περιορισμός δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ως εγγενής ανάγκη του ανθρώπου.- 

 

Μόνο σαν τέτοια μπορώ να αντιληφθώ την παρέμβαση της δικής μας γενιάς, ξέχωρα ή ακόμα και εντός των βουστασίων που ονομάζονται κόμματα και τις πρακτικές τους, ξέχωρα ή ακόμη και μέσα από αυτό που ονομάζουν «πολιτική».

Αυτό είναι το στοίχημα μιας γενιάς που μένει να εκφρασθεί και να κερδηθεί.

 


Θόδωρος Καραγιάννης