Υπάρχουν φορές που νιώθεις την πλήρη αποξένωση. Ακόμα και ανάμεσα σε πρόσωπα γνώριμα, κοντινά. Που νόμιζες ότι σε καταλαβαίνουν.

Ότι έχουν κάτι να σου δώσουν, κάτι να σου πουν. Ανάμεσα σε δεκάδες κόσμο και νιώθεις μόνος. Εσύ και η μοναξιά σου.

 

Ψίθυροι, βουή, φασαρία μα εσύ δεν ακούς τίποτα. Ίσως και να μη θέλεις να ακούσεις βρε αδερφέ. Ίσως και να κουράστηκες να προσπαθείς να πλησιάζεις. Ίσως τα λόγια τους να μη μπορούν να σε πλησιάσουν. Και απομένεις απλά θεατής. Θεατής πολλές φορές ενός θεάτρου του παραλόγου.

Και αναρωτιέσαι αν αξίζει να σπαταλιέσαι σε ιστορίες που μερικές φορές γίνονται, έτσι απλά για να γίνονται και οι άνθρωποι παραμένουν σκιές που δεν ενώνονται ποτέ. Απομακρύνονται διαρκώς και εσύ μένεις με το χέρι απλωμένο χωρίς να μπορείς να τις φτάσεις.
Και περιμένεις τι; Να σου γνέψουν; Να σου μιλήσουν; Να σου πουν τι; Χάθηκε η διάθεση.

Χάθηκε μαζί με τις σκιές. Θέλεις να φωνάξεις, μα η φωνή σου δε βγαίνει. Πάει και η φωνή. Κορεσμός παντού και σ' όλα. Επικοινωνία στο ελάχιστο.

Να θέλεις να κάνεις πράγματα που γουστάρεις και να μην σου βγαίνει τίποτα. Η μιζέρια τους σε γυροφέρνει. Και εσύ επαναπαύεσαι. Γιατί; Ίσως η καθημερινότητα και οι καταστάσεις τις οποίες βιώνεις να σε τσακίζουν. Να υπερβαίνουν τα όρια της αντοχής.

 

Ίσως να παρασύρεσαι και να καταναλώνεσαι σε ανόητες καθημερινές υποθέσεις, ανούσιες και συνηθισμένες, μετατρέποντας τις σχέσεις σου χωρίς να το καταλάβεις, σε σχέσεις "πολυκατοικίας". Φεύγει η όρεξη να πλησιάσεις τον άλλο ουσιαστικά και η επικοινωνία περιορίζεται στο ζήτημα του αμπλαούμπλα διαλόγου.

 

Οι ανθρώπινες σχέσεις όμως όπως και τα κινήματα δεν μπορεί ρε πούστη να είναι εμπορικές, δεν μπορει να είναι εφετζίδικες.... και δίνεις γιατί απλά γουστάρεις να δώσεις, γιατί τον νιώθεις τον άλλον, τον πονάς, γιατί στην τελική έισαι ένας απο αυτούς χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Ας μην αφήσεις την καρδιά σου να παγώσει και να κλείσει τον εαυτό σου σε μοναχικά κλουβιά. Ας μην αποκτήσεις εκείνο το παγερό βλέμμα που έχουν όλα τα ανθρωπάκια εκεί έξω. Να πηγαινοέρχεσαι και εσύ αμίλητος και άψυχος πάνω - κάτω, πέρα - δώθε κάθε μέρα, να στήνεις κώλο, να γίνεσαι παρατρεχάμενος, και αν αρνηθείς να σε περιμένουν όλοι οι ξεπουλημένοι και άτιμοι να σε φάνε...στην πρώτη ξαστοχιά που οι ίδιοι την βλέπουν ως τέτοια, στο στενό και άθλιο κρανίο που η φαιά ουσία μόνο φαιά δεν είναι, αλλά έχει πάρει ένα χρώμα σκατί και μια μπόχα που δεν σε αφήνει να κοντέψεις.

 

Λες και εσύ κοιτάς τα πάντα απο το δίκό τους πρίσμα αυτό της κονόμας και του εγώ. Λες και εσύ μοιράζεσαι και στήνεις τις ίδιες κομπίνες μ' αυτους, λες και περνάτε κάθε μήνα το ίδιο λούκι, λες και το τρεχαλητό σας να τα βγάλετε πέρα είναι το ίδιο.  Λες και κάνεις τις ίδιες παρέες μόνο και μόνο για εκμετάλευση όπως και αυτοί...Λές και έχεις τους πάντες αναλώσιμους.

Δεν τα δες στραβέ τα ταγιερ και τα κοστούμια ???  Δεν κατάλαβες ???  Δεν είδες ή δεν άκουσες.???    .. και είδες και άκουσες ......και έσκασες παλιομαλάκα...  Τώρα λούσου τα.  Και άλλη φορά όταν βλέπεις απ'εξω και φωνάζει η βιτρίνα "παρτουζομάγαζο" μη μπαίνεις να ανάψεις καντήλι ηλίθιε, κι ας βρήκες οδηγό, κι ας εμπνεύστηκες... το παπαδαριό παραμένει το ίδιο, ατόφιο, απείραχτο.  30 τόσα χρόνια πορείας και το αποσταγμα που διέκριναν για να κρατήσουν και να αντιγράψουν δεν ήταν τα οράματα, δεν ήταν οι ανατροπές.. είναι η εκπόρνευση, το εφφέ, οι δημόσιες σχέσεις, τα αλληλοπηδήματα και το "έτσι έχουν τα πράγματα"...

 

Κι όμως σαν μαλάκας ψάχνεις ακόμα και προσπαθείς ...να βρείς το κουμπί του καθενός που όταν θα το πατάς θα γίνεστε πάλι ζεστοί.

Για ακόμα μια φορά....  

κι για άλλη ...

κι για άλλη...

Μέχρι να ανακαλύψεις πως δεν κάνεις για τον κόσμο τους ή οτι ο κόσμος τους δεν κάνει για σένα...

Δεν κάνεις για πολιτική Βουστασίων αγόρι μου... δεν κάνεις...

Δεν μπορεί το μυαλό σου να δουλέψει στην πουστιά που μάθαν τα χλωμά, κουρασμένα ανθρωπάρια.

Η φρίκη τους δε σου ταιριάζει....

 

 

 

 

και κάπου εδω μου σκάνε τα λόγια του Νικόλα...(αναπόφευκτα)

 

Δε σας φοβάμαι φαντάσματα.
Φαντάσματα δε σας φοβάμαι.
Στο κάτω - κάτω είσαστε και σεις φαντάσματα
Φαντάσματα μες στα φαντάσματα.
Εγώ είμαι άνθρωπος
Άνθρωπος όμως φάντασμα μες στους ανθρώπους.
Αν υπάρχει αναμεσά σας φάντασμα
Φάντασμα όμως άνθρωπος μες στα φαντάσματα
Ας έρθει.
Να βρεθούμε.
Δε θα πάει χέρι χέρι
θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας
για την διάλυση των φαντασμάτων
για τη διάλυση των ανθρώπων
για να δημιουργηθούν άνθρωποι φαντάσματα
και φαντάσματα άνθρωποι.
Να καταργηθεί η απόσταση ανάμεσα
στους κόσμους.
Να πάψει το διάστημα ανάμεσα
στους χρόνους.
Έλα λοιπον σε περιμένω ήσυχα.
Ξέρω πως υπάρχεις. Ξέρεις πως υπάρχω.
Δεν είναι τόσο δύσκολο να έχουμε επαφή.
Εσύ θα μου μαθαίνεις το θρόϊσμα και την αφή
πως να σε νιώθουν τα νεύρα μου.
Κι εγώ θα σου μαθαίνω ανάγνωση, σιγά σιγά
την αλφαβήτα.
Να με νιώθεις τι θέλω να κάνω.

(Νικόλας Άσιμος)

 

Καληνύχτα.... και τώρα που ξαναγίνατε πολλοί... τώρα που κανένας δεν περισσεύει, τώρα που θα γίνεις ξανά εξουσία τώρα λοιπόν... άντε και γαμήσου "σύντροφε" ...

Τον δρόμο που ήξερα πάντα θα τραβήξω...  αυτόν που δεν αρκείται στο μη χείρον βέλτιστον...  άν έννοείς.

Εγώ πάντα είχα την ψύχωση να πετάω πέτρες.. είδικά στα φαντασματα του παρελθόντος.

Ξαναφωνάξτε με όταν θα ξαναχάσετε το στοιχημα.

 

 

Υ.Γ :Οι διάφοροι παρατρεχάμενοι που θα τρέξουν να προλάβουν τους χαρακτηρισμούς και τα %^$^%## που αμολάω εδώ μέσα στους διάφορους ας κάνουν τον κόπο να σκεφτούν αν όλα τα παραπάνω είναι ατεκμηρίωτα...  αν πάλι θέλουν τεκμηρίωση εδω είμαι....  ανοιχτά όμως, αντρίκια και όμορφα...  τα σουξουμουξου στα καφενεία δεν μου λένε τίποτα...  ειδικά απο χουντοκωλοτούμπες..

 

Αυτά,,,