ΣΑΪΤΑ - ΠΕΤΑΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Είναι και τώρα, όπως πάντοτε, πολλές  οι φωνές και οι αντιδράσεις ενάντια σε αυτό που ορισμένοι δεν μπορούν ή δεν τους συμφέρει να καταλάβουν.  Πάντα όμως με τα ίδια άτολμα και υπόγεια μέσα που χρησιμοποιούσαν..

Τοποθετούνται ενάντια σε αυτό το «νέο Πασοκ» λες και πρόκειται καθαρά για ηλικιακό προσδιορισμό της έννοιας αποκόπτοντας έντέχνα την ουσία της. Αυτή του άλλου ήθους άλλου ύφους και άλλων πρακτικών.

 

Έχουν πλέον κατανοήσει οι βαμμένοι πράσινα συντηρητικοί εξουσιαστές πως τρία χρόνια μετά οι απόψεις, οι θέσεις και οι ιδέες που τόσο έτρεμαν και απεύχονταν την επικράτηση και την διάδοσή τους όχι απλά δεν πέρασαν απαρατήρητες με τις «λευκές απεργίες» τους αλλά διατρανώθηκαν και μετατράπηκαν σε ένα ρεύμα πίστης ... και όχι συμφέροντος.  Οράματος και όχι βολέματος. Πρότασης και όχι τυφλής υπακοής. Συμμετοχής και σύνθεσης και όχι υποτέλειας σε σταλινίσκους.

 

Ένα ρεύμα που πάνω στην κορύφωση του, μετατρεπόμενο σε κύμα δεν μπορεί παρά να έχει πορεία προς τα εμπρός με ότι αυτό συνεπάγεται.  Και αυτό το ρεύμα αλλάζει το Πασοκ και «Αλλάζουμε το Πασοκ για να αλλάξουμε τη χώρα.

Γιατί όταν εμείς δίνουμε το λόγο, και ακούμε τον πολίτη, αυτή δεν είναι μια οργανωτίστικη αντίληψη, αυτή είναι μια βαθιά δημοκρατική αξία, και αυτή την αξία εμείς την υπηρετούμε, δεν θα δώσουμε σε κανέναν το δικαίωμα ν' αναιρέσει αυτή μας την αξία.
Έτσι λοιπόν πρώτη μας μεγάλη αλλαγή ήταν να φτιάξουμε το Ανοιχτό Κόμμα, για να πάρουμε τη δύναμη της κοινωνίας να την κάνουμε δημιουργική δύναμη αλλαγών. Διότι πράγματι η κοινωνία μας με τις εξελίξεις, με τις αλλαγές κατακερματίζεται. Χάθηκαν οι γειτονιές, οι χώροι δουλειάς, το σχολείο, όλο και περισσότερο αισθάνεται ο πολίτης σαν ένα άτομο απομονωμένο, χωρίς πολύ δύναμη, χωρίς να μπορεί ν' ακουστεί η φωνή του.

 

Έτσι, πρώτη μας προσπάθεια είναι, με το Ανοιχτό Κόμμα να δώσουμε τη δύναμη του λόγου στον κάθε πολίτη, στον πιο αδύναμο. Δύναμη διεκδίκησης, δύναμη πρότασης, δύναμη αντίστασης, δύναμη δημιουργίας. Έτσι ανοίξαμε το Κόμμα σε νέα στρώματα και ανθρώπους, που πολλές φορές δεν είχαν τη δυνατότητα να συμμετέχουν όσο άλλοι ......

.. ....Αυτό δε σημαίνει ότι, δεν χρειάζεται η πείρα και η γνώση των παλαιότερων. Όλοι είναι στρατευμένοι για τον κοινό σκοπό, και η πείρα, η γνώση και η αγωνιστικότητα των παλαιότερων. Όχι μόνο την τιμούμε, αλλά και την αξιοποιούμε για να δώσουμε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στην αυριανή μας πορεία.

Είπαμε να συμμετέχουν οι νέοι όχι ξεχωριστά να έχουν τις δραστηριότητές τους- αλλά να μπουν κι αυτοί μέσα στο δικό μας χώρο, στον κεντρικό κορμό του Κινήματος, για να φέρουν κι αυτοί τις νέες ιδέες, τις νέες τάσεις, τις νέες εξελίξεις, τη νέα κατανόηση των εξελίξεων, με πρωτοβουλίες και με δημιουργικότητα, και χαιρετίζουμε το ότι υπάρχουν πολλοί νέοι ανάμεσά μας, και ότι, με δυναμισμό θα συμβάλλουν κι αυτοί στο Κίνημά μας.

Ανοίξαμε και δώσαμε ισότιμα το δικαίωμα της συμμετοχής στο μετανάστη, διότι υπάρχουν πια οικογένειες, υπάρχουν ξένοι είτε είναι από την γύρω περιοχή , είτε από μακρινές περιοχές. ...

 

...Άλλη μεγάλη αλλαγή, είναι ακριβώς το δημοκρατικό κόμμα, που βασίζεται σε μια νέα ενότητα και μια αντίληψη ότι αξίζει να συμμετέχεις. Ξέρετε, πολλοί νέοι λένε, «τι είναι αυτά που κάνετε, τι είναι τα κόμματα, δεν έχουν ενδιαφέρον, δεν υπάρχει προοπτική, δε μας ακούτε έτσι κι αλλιώς, δε μας αναγνωρίζετε».

Ακριβώς αυτό αντιστρέφουμε, λέγοντας στον νέο «η γνώμη σου μετράει, έλα να συμμετέχεις, αξίζει να συμμετέχεις». Αυτό δημιουργεί μια νέα ενότητα του λαϊκού Κινήματος, μια νέα ενότητα μεταξύ γενεών, μεταξύ φίλων, μεταξύ διαφόρων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας και αυτό είναι το ζητούμενο. Το ΠΑΣΟΚ, ως προοδευτικό Κίνημα, να ξεφύγει από τη λογική των μικρών φέουδων, των μικρών ή μεγαλύτερων μηχανισμών, από τα βιλαέτια, τους μηχανισμούς που μας διαιρούσαν σε κομματάκια ή τις προσωπικές φιλοδοξίες -θεμιτές οι προσωπικές φιλοδοξίες αλλά δεν είναι μόνο έτσι οι προσωπικές φιλοδοξίες- και που ουσιαστικά μας αποδυνάμωναν.

Όταν είσαι κατακερματισμένος σε μικρά μαγαζάκια, δε θα μπορέσεις να τα βάλεις με μεγαλύτερα συμφέροντα. Ο ισχυρότερος θα σου επιβληθεί. Εμείς , λοιπόν, γινόμαστε και πάλι η φωνή του απλού πολίτη, ενώνοντας τις δυνάμεις μας σε μια ισχυρή φωνή, απέναντι στην όποια αυθαιρεσία της όποιας εξουσίας, του όποιου κατεστημένου. Διότι εμείς δεν είμαστε με κανένα κατεστημένο, είμαστε με τον Έλληνα πολίτη ...

 

....Δεν είναι, λοιπόν, απλώς το να έρθουμε εμείς από πάνω, να σας πούμε, «έτσι θα το κάνετε». Είναι να το συζητήσουμε, ώστε όταν αποφασιστεί, να ξέρουμε, ότι είναι η καλύτερη λύση για το σήμερα και για το αύριο των γενεών που έρχονται, ότι είναι η καλύτερη λύση για όλους μας. Και όταν το αποφασίσουμε, δεν θα είναι μια επιβολή, αλλά θα είναι η κοινή μας προσπάθεια και το πρόγραμμά μας θα εφαρμοστεί, επειδή θα το πιστέψει και θα είναι δικό του, θα είναι του ελληνικού λαού.

Μεγάλη απόφασή μας είναι, να χτίσουμε το Κίνημα πάνω σε διαδικασίες και αρχές που σέβονται βαθιά τη δημοκρατία, σέβονται τον πολίτη και το μέλος.

Είναι αλήθεια, ότι στην αρχή του Κινήματός μας και για πολλά χρόνια, υπήρχε μια διαδικασία, που επέτρεπε μικρές ή και μεγαλύτερες αυθαιρεσίες, σε τοπικό ή και σε κεντρικό επίπεδο. Πιστεύω, ότι είμαστε τόσο ώριμοι, ώστε τώρα πια, να μπορούμε να κατακτήσουμε τις διαδικασίες που όχι μόνο θα κάνουν τη δημοκρατία ένα εργαλείο αξιόπιστο για το Κόμμά μας, αλλά θα δείξουμε στον πολίτη, ότι εμείς είμαστε το Κίνημα της αξιοπιστίας, των αρχών και των αξιών ....

...;.όταν υπάρχει λογοδοσία μέσα στο Κίνημά μας, υπάρχει λογοδοσία της ηγεσίας του Κινήματός μας, εσείς θα είστε που θα ελέγχετε την ηγεσία του Κινήματός μας. Και με τον έλεγχο αυτό το δημοκρατικό, θα υπάρχει , όχι επιβολή, (άλλο Κόμμα, άλλο Κυβέρνηση), αλλά δημοκρατικός έλεγχος και της Κυβέρνησής μας, στις υποσχέσεις μας, στο πρόγραμμα μας, στις δεσμεύσεις μας.
Και θα υπάρχει έτσι, μ' αυτό τον τρόπο, μία σοβαρή δημοκρατική λειτουργία, αλλά θα ξέρει και ο πολίτης και το μέλος, ότι έχει δικαιώματα, και ότι κανένας μα κανένας δεν μπορεί να καταπατήσει το δικό του δικαίωμα στο λόγο, στη συμμετοχή, στην απόφαση. Κανένας, μα κανένας, δεν μπορεί να τον αποκλείσει. Όλοι έχουν το δικαίωμα να ακουστούν, όλοι έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν.

 

Υπάρχει μια ακόμη μεγάλη τομή που είναι ίσως και η ουσιαστικότερη: το αποκεντρωμένο περιφερειακό οργανωμένο Κόμμα και Κίνημα. Γιατί αποκέντρωση; Πρώτα απ' όλα είναι στις αρχές μας, στην πίστη μας, στις βασικές μας έννοιες, αλλά σήμερα που υπάρχουν γρήγορες εξελίξεις παγκόσμια, χρειάζεται μια ευελιξία. Τι σημαίνει ευελιξία; Σημαίνει ότι το κεντρικό κράτος δεν μπορεί να γνωρίζει, δεν μπορεί να έχει τα αντανακλαστικά για να μπορεί να λύνει το κάθε πρόβλημα στην κάθε περιοχή.

Και για τον λόγο ακόμη και των εξελίξεων παγκοσμίως, για να μπορούμε να είμαστε συμμέτοχοι, να είμαστε αποτελεσματικοί, να μπορούμε να αντισταθούμε στον ανταγωνισμό αν θέλετε, χρειάζεται να δώσουμε εξουσία στον Έλληνα πολίτη. Χρειάζεται να δώσουμε εξουσία στην τοπική κοινωνία, χρειάζεται να δώσουμε εξουσία στην περιφέρεια, και το κράτος να κρατήσει έναν επιτελικό ρόλο στρατηγικού σχεδιασμού και εργαλεία με τα οποία μπορεί να υποστηρίξει τις πολιτικές, που θα εφαρμόζουν πια τα περιφερειακά και τοπικά όργανα.

Έτσι, εμείς προχωράμε στην αποκέντρωση, στο ίδιο μας το Κίνημα, κάνοντας το Κίνημά μας πρόπλασμα των αλλαγών που θα κάνουμε ως Κυβέρνηση. Διότι βασικά εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στον ίδιο τον πολίτη. Προχωράμε, ώστε η αποκέντρωση να μπορεί να δώσει τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες, να μπορέσει η υγεία, η παιδεία, η πρόνοια, προγράμματα σαν το «Βοήθεια στο σπίτι», το Ολοήμερο σχολείο, όλα αυτά, να μπορούν να οργανώνονται στο τοπικό επίπεδο. Δίνουμε εμπιστοσύνη στον πολίτη, διότι είναι ανάγκη να κινητοποιηθεί μέσα σε μια νέα παγκόσμια κοινωνία.

Εδώ έρχεται και η έννοια της επιμόρφωσης. Η επιμόρφωση στο Κίνημά μας, δεν είναι απλώς για να βοηθήσουμε κάθε μέλος με τις ιδιαίτερές του ανάγκες. Είναι, διότι μεταφέρουμε εμείς πια, σοβαρότατες αρμοδιότητες και εξουσίες στην ίδια την κοινωνία.

 Ξέρετε, πάρα πολλοί λένε «μα δεν μπορεί ο λαός να κυβερνήσει, δεν μπορούν να ξέρουν, εμείς πρέπει να κρατάμε πάνω τις εξουσίες» αυτή είναι μια συντηρητική άποψη, ή η πελατειακή λογική «θέλουμε να κρατάμε τις εξουσίες εμείς κεντρικά, διότι έτσι μπορούμε να εξαγοράσουμε την υποστήριξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, του Δημάρχου, του Νομάρχη, του ψηφοφόρου κάνοντάς του μια εξυπηρέτηση». Τέρμα αυτές οι λογικές.  »

 

Οφείλω να καταθέσω πως θα ήμουν περήφανος αν όλο το κείμενο από την φράση «αλλάζουμε το Πασοκ» ήταν δικό μου.  Θα το χαίρονταν και πολλοί γιατί θα το βάπτιζαν πάλι κείμενο ενός «αντιδραστικού»- «νεόκοπου»- «σκληροπυρηνικού Παπανδρεϊκού» που δεν σέβεται τίποτε και θα κωδικοποιούσαν και θα προσωποποιούσαν την οποιαδήποτε φράση μου ώστε να απαξιώσουν ότι δεν μπορούν να αντέξουν ή να καταλάβουν. 

 

Αντιλαμβανόμενοι την κάθε πρόταση ως βρισιά και ως μομφή. Θα ήταν βούτυρο στο ψωμί τους. Η στοιχειώδης ευφυΐα μου όμως μου επιτρέπει να κατανοήσω πως στον αγώνα και την αγωνία τους για την διατήρηση της κατεστημένης πραγματικότητας είμαι πανεύκολος στόχος και ίσως το καλύτερο μέσο για την απαξίωση όλων των παραπάνω.

 

Κάτι η παρορμητική μου φύση, κάτι ο παθιασμένος σε βαθμό παρεξηγήσεως λόγος μου, η απειρία μου, η μη ανάγκη μου για στρογγυλέματα αφού δεν ζήτησα και δεν περιμένω τίποτα από κανένα, κάνει μέχρι και μια κουβέντα που ξεκινάει με το «τιμώ τους αγώνες όλων εδώ μέσα» να καταλήγει σε «παραλήρημα κάποιου που προσέβαλλε τα ιερά και τα όσια».

 Έλα σου όμως που όλο το παραπάνω είναι η ομιλία του Προέδρου στο Περιφερειακό Συνέδριο Νοτίου Αιγαίου στις 12 Ιουνίου 2005.

Ποίος τα είδε ποίος τα άκουσε ; 

 

Ποιοι είχαν το χρέος και το καθήκον να τα μεταφέρουν, να τα μπολιάσουν και δεν το έκαναν, και γιατί ; Πρωτίστως οφείλουν μια απάντηση σε αυτό το «γιατί». 

Πως αυτοί που δεν διέκριναν το νέο όραμα θέλουν τώρα να εξακολουθήσουν να το υπερασπίζονται ;

Μήπως αυτός ο νέος λόγος δεν βολεύει πολλούς να ακουστεί ;

Μήπως ο πράσινος εξουσιαστής, ο δεξιός εξουσιαστής, ο συνασπίτης, ο κομμουνιστής, ο ακροδεξιός κομματικοδίαιτος, ο καναλάρχης, ο εκδότης τρέφονται από τον ίδιο ομφάλιο λώρο ; Αυτόν της εξουσίας και της κοινής διαχείρισης των πραγμάτων μέσα από την ανάδειξή και καθιέρωση τους ως τους μοναδικούς «φωστήρες» ικανούς να διαχειρίζονται τις τύχες μας ;

Μήπως όλο αυτό το σύστημα θέλει αυτός ο λόγος να ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να μην ακούγεται από πουθενά γιατί χαλάει την πιάτσα ;

 

Λέω μήπως ....

 

Κλείνω με ένα ποίημα του Μ. Αναγνωστάκη

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μία ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου βγηκαν στις πλατείες μr σημαιάκια κραυγάζοντας «δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρούν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου κλείναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο ...;.

 

Καλημέρα σας.

 

 

Καραγιάννης Θεόδωρος - Ρόδος